Orante | Just Feel | Bureaustoel | punt.nl: Je eigen gratis weblog, gratis fotoalbum, webmail, startpagina enz

punt.nl

Freedom of Words

Siavosh

Beschaamd

in mijn zijn

mijn lijden

zo klein.

Enkel horen over

ver-van-mijn

pijn.

Schaamteloos

alle

volgevretengekconsumerendeblinddove

wezens

om mij heen

wereldvreemd

te zijn.

(mocht je iets op dit log tegenkomen

wat je zou willen kopiëren,

voorlezen, verspreiden of

delen: ga gerust je gang!

Words and thoughts R the only

way 2 express our freedom of

Feeling)

Orante

feeling(s) 1

Links

SFVI
Orante blog
Orante bladert dóór
>> meer

Logs

Bureaustoel
proloog
Ik zal je niet
Leegte voor mij

Archief

September-2009
Mei-2009
Maart-2008
Februari-2008
September-2007
Augustus-2007
Juni-2007
Mei-2007
Maart-2007
Februari-2007
Januari-2007
December-2006
November-2006
Oktober-2006
September-2006

Mijn vrienden

andijvie

dagdromer
denizdoor
echtgeen
herbergvoordeziel
kroon
Mammajans

omacobi

>> Voeg me toe.

Bureaustoel
Verhaal | Memory | 11 September 2009 | 09:34:54

Zou hij het toentertijd gemerkt hebben, de postbode?
Er kwamen op een gegeven moment behoorlijk wat brieven voor mijn zus binnen. Allemaal met hetzelfde ronde, bollige handschrift.
En, wat gewaagder want wél te lezen als ze bezorgd werden,kaarten. Kaarten die eigenlijk nergens over gingen.
Maar waar wel heel leesbaar en groot opstond: "Groetjes aan die leuke postbode!"
Zouden mijn zus en mijn nicht er ooit aan gedacht hebben dat er ook wel eens een andere postbode dienst had?
Of kenden ze zijn rooster?
Hoe zitten de verliefdheden van een veertienjarig meisje in elkaar? Zitten die verscholen achter een gordijntje in hun veertienjarige meisjeskamer te loeren of Hij eraan komt?
Balend dat gym weer eens uitliep omdat die stomme gymdocent weer eens een hockeyles voorbereid had.
Net genoeg afgeleid door voetstappen buiten om wiskunde maar niet onder de knie te krijgen.
Hopend dat er een keer een pakje bezorgd moet worden wat deze keer niet door de brievenbus kan.
Snel de trap af om de deur open te doen: "... Ehh Dankje..."
Om dan de deur snel dicht te doen om het blozen binnenshuis te houden.
Heb er altijd wat lacherig over gedaan tegen mijn zus. Heb haar, samen met broer, flink gepest. Zoals tienerbroers dat horen te doen.
"Hey M! Daar komt je postbode!! Zou ie dan nu eindelijk zijn liefdesbrief voor jou af hebben??"
Haha.. Wat een lol!
Bij hoeveel adressen zou hij de gordijnen op de eerste verdieping zien bewegen? Bij hoeveel huizen wist hij dat er een kalfje achter de deur stond om de post warm uit de bus te plukken?
Ik heb het idee dat hij van niets wist.
Want je merkt niet wat er achter de deuren gebeurd.
Daar is de deur te dik voor. En zijn veertienjarige verliefdheden nog te vluchtig om de dikte van hout te passeren.
Tot het moment dat ik gisteren besloot om toch eens te vragen over de bureaustoel.

Al een paar dagen had ik namelijk een stapel luxe bureaustoelen zien staan voor de garagedeur van nummer 11.
Van die met donker leer beklede stoelen. Vijf wieltjes, kantelbaar in alle richtingen. Zelfs de anatomisch minder toegankelijke.
En de stapel werd met de dag kleiner.
Maar die hele mooie, zo van een afstand bekeken, stond er nog steeds.
En eigenlijk zat mijn computerstoel niet overdreven lekker.
Leek zo'n directeursstoel me wel wat.
Dus na mijn middagbezorgronde belde ik aan.
Het zonnetje was warm, mijn peukje smaakte me best en ik zag dat er in ieder geval iemand thuis was; er bewoog een gestalte in de keuken.
"Goedemiddag! Ik ben Renato. Ik bezorg uw post en ik ben maar zo brutaal om het u te vragen: die stoel die voor uw deur staat, heeft u daar al een bestemming voor?"
"Nee hoor! Je mag hem wel meenemen, hij stond klaar voor de Roteb."
Waarna ze met een moederlach met haar ogen haar dochter uit de veilige hal riep: "Het is de postbode!"
Op dat moment kreeg ik éven last van een lichtelijk schuldgevoel.
Ook voor mijn broer.
Omdat hij geen postbode is.
En de blik van dat veertienjarige meisje niet zag. De verliefde schaamte. De kalverblik in haar ogen.
Ik heb me voorgesteld aan haar.
Heb haar binnensmonds geprevelde antwoord niet gehoord.
Maar heb wel gevoeld hoe ze naar haar kamer holde toen de deur sloot.
Hoe ze achter haar gordijn blozend toekeek hoe ik de veel te grote stoel achterop mijn fiets tilde.
En wegreed.
Tot haar veertienjarige verliefdheid weer doorbroken werd door wiskunde.
Of haar broer.
Ik hoop op wiskunde.

Mag ik je kaartje?

proloog
Hij/Zij | 11 Mei 2009 | 06:44:46

om één of andere reden, schrijf ik het allemaal liever niet op.

deze keer niet.

omdat het te verschrikkelijk kan voelen.

te doordacht of bedacht of rationeel of gevoelloos.

hij zorgde er uiteindelijk voor dat ik toch...

hij grijpt uiteindelijk in.

of was zij het? was het zaad gekiemd en nu klaar om tot volle wasdom te komen?

want vruchtbaarheid en licht laat platgetreden gras naar de hemel opzien.

maar nu ik dan toch zit, kan ik in ieder geval over hem vertellen.

en hoe hij veranderde.

hoe hij voelde hoe hij veranderde en niet wist hoe hij het stoppen kon.

zichzelf niet meer herkende.

omdat hij ook naar de dood verlangde.

zie: herbergvoordeziel.punt.nl

Ik zal je niet
Relaties/Liefde | Memory | 30 Maart 2008 | 19:08:41

Ik zal je niet
maar weet dat ik
in stilte geniet
raak me niet aan
dat doet me verdriet
ik zal je niet

Ik zal je niet
al voel ik dat je
van binnengeniet
Je woorden zijn het niet
maar je zwijgend verdriet
Dus ik zal je niet

Maar 's nachts blijf ik je dromen
blijf je zonlicht strooien
op mijn huid
Daar waar niemand ooit kan komen
dáár ben jij mijn maanlichtbruid

Ik zal je niet
ik zei zoveel
maar zei je niet
"Kus me, streel me
en verdrijf vlug verdriet!"
Ik zal je niet

Ik zal je niet
maar neurie wel
een minnelied
vol sterren die je ziet
als je diep kijkt van binnen
Maar ik zal je niet
beminnen

Maar 's nachts blijf ik je dromen
blijf je zonlicht strooien
op mijn huid
Daar waar niemand ooit kan komen
daar ben jij mijn maanlichtbruid

Leegte voor mij
Somewhere | 14 Februari 2008 | 07:54:12

Als gevoelsgedachten

mij dichter maken

dichter brengen dan

ik zomaar pratend

komen kan.

Dan zouden nu en morgen

voller moeten voelen

dan ik gisteren nog schreef.

Maar waarom ligt dan

dit blad nog zo leeg?

Home

weblog sinds: 2006-09-25

Ontwikkeld door punt.nl en gehost door mijndomein.nl. Problemen met de inhoud van deze log? Klik hier.